انگيزه‌هاي طنز و هزل در مثنوي معنوي

The Motives of satire and smut in Mathnavi

مثنوي مولوي، يكي از منظومه‌هاي عرفاني فارسي است، كه براي نشان‌دادن راه درست به سالكان ‏و ديگر مخاطبان اين كتاب شريف سروده شده است. امّا در آن، هزل‌ها و كلمات سستي ديده مي‌شود، ‏كه موجب انتقاد بسياري از بزرگان شعر و ادب شده است. ‏ در اين جستار تلاش كرده‌ايم تا انگيزه‌هاي مولوي را در بيان اين‌گونه هزل‌ها و كلمات سست باز ‏نماييم.‏ نويسنده دلايل استفاده مولوي از هزل و كلمات سست را در عناوين زير يافته است:‏ ‏1ـ واقع‌گرايي 2ـ معني‌گرايي 3ـ بي‌رنگي در مرحله كمال 4ـ نفي مطلق‌گرايي 5ـ جنبه‌هاي ‏تعليمي هزل 6ـ روحيه شاد مولانا

It seems that the men of God and the my stics are not interested in satire, humour and feeble words. On the contrary, one can find satire, humour and feeble words in the works and poems of great Sufi scholars. What is the reason? Why do these scholars write so freely, and sometimes write poems which have to be read in privacy? What is its mystery? This research focuses on clarifying Rumis motives, as a great mystic, in writing such satiric and humorous poems. It might help the students and researchers.