مرگ‌انديشي و زوال، مهمترين بن‌مايه (موتيف)‏ در شعر فروغ فرخزاد و نمودهاي آن

Thanatopsis and Decadence ,‎ ‎ the most Important Motif in the Poems ‎ by Forough Farrokhzad and its Representations

زوال و هراس از ويراني و ابتذال، مهم‌ترين بن‌مايه شعر فروغ فرخزاد و بنيان فكري و انديشگي اوست. انديشه زوال در هر دو ‏دوره از شاعري فروغ جريان دارد و به شكل‌هاي رويكرد به عشق و گذشته، ياس و بدبيني، عصيان، دم غنيمت‌شماري، نگراني بر ‏نابودي طبيعت، ويراني لحظه‌هاي هوسناك و لرزاني واژه‌ها و عبارات در شعر او بازتاب يافته است.‏ اين نوشته در پي نشان‌دادن جلوه‌هاي گوناگون زوال و مرگ در اشعار فروغ است و سپس به حركت شاعر به سوي نمادگرايي و ‏دستيابي‌اش به بيان نمادين، در تبيين زوال مي‌پردازد.‏

Decadence and fear of ruination is the most important motif in the poems by forough farrokhzad and her foundation of thought. This thought flows in the whole period of her poetry and is reflected in various forms. The purpose of this article is to show different representations of death and decadence in foroughʹs poems. Afterwards, it is concerned with the poetʹs departure towards symbolism and also her achieving a symbolic way of expression in order to illustrate decadence and ways of challenging and seeking solutions for it.