زبان سعدي در غزليّات

Language of Sa’di in Ghazaliat

بزرگان ادب فارسي همواره سعدي را به زبان شيرين، فصيح وساده‌اش مي‌ستايند. اين نوشته قصد دارد تا با بررسي زبان غزل‌هاي سعدي، در حد بضاعت خود، به راز زيبايي و سادگي كلام سعدي پي ببرد. به اين منظور زبان غزل‌هاي او را از ابعاد مختلف تحليل كرده است. درابتدا ويژگي‌هاي كلام سعدي درسطح واژگاني و نحوي و شيوه جمله‌بندي بررسي شده است؛ در ادامه پيرامون ديگر اجزاي زبان سعدي يعني طرز كار‌برد حروف، حذف و ايجاز كاربرد زبان محاوره‌اي وزبان كنايه‌اي سخن رفته است و در نهايت به نقش زبان در پديد آوردن تصويرهاي بي‌تصوير پرداخته است.

Great Persian literary figures have always admired Sa’di because of his sweet, eloquent and simple language. The purpose of this article is to examine and analyze the language of his Ghazaliat from different aspects in order to reveal the secret of his simplicity and the beauty of his language. First, the characteristics of Sa’di’s language in terms of words, syntax and methods of phrasing have been analyzed. Next, other elements of Sa’di’s language that is employment of letters, elision, and brevity, employment of colloquial language and allegorical language are discussed, and finally the role of language in the formation of imageries without images are investigated.