نگاهي به ماهيت مقوله نمود فعل در زبان روسي و فارسي از دريچه كاربرد نمود ناكامل افعال

Study of the Nature of Verbal Representation in Russian and Persian Languages through the Practice of Imperfect Verbal Representation

موضوع مقوله دستوري «ويد» در زبان روسي و «نمود فعل» در زبان فارسي، از اهميت ويژه‌اي برخوردار است و با توجه به نوعِ ساختار و بافت زباني هريك از اين زبان‌ها، ابزارهاي بيان اين مفاهيم نيز در آن‌ها متفاوت است. مقوله «نمود» در تمام زبان هاي دنيا وجود دارد و تمام مفاهيم و معاني نمودي از ذهن انسان سرچشمه مي‌گيرند. ذهن بشري براي اينكه اين مفاهيم را در قالب زبان و كلام متجلي كند، با توجه به ويژگي‌هاي ذهني و زباني خويش، از ابزارها و نشانه‌هاي زباني مختلفي كمك مي‌گيرد. به همين دليل است كه ‌زبان‌شناسان معتقدند كه مفاهيم نمودي به صورت كلي در تمام زبان هاي دنيا وجود دارد و تنها وجه تمايز آن‌ها در نوع ابزارهاي بيان آن‌ها (دستوري و غيردستوري بودن آنها) و تفاوت در مفاهيم و معاني جزيي آن‌ها است. نتايج تحقيقات و پژوهش‌هاي مقايسه اي در زمينه نمود فعل روسي و فارسي نشان مي‌دهد كه ماهيت تفاوت ميان آن‌ها معمولاً در روش‌ بيان آن‌ها است. در اين پژوهش به بررسي ماهيت مقوله نمود فعل در زبان روسي و فارسي از دريچه كاربرد نمود ناكامل افعال مي‌پردازيم.

The subject of the grammatical category VID in Russian language and its equivalent “verbal representation” in Persian Language is of special importance. Each of these languages, as per its own structural and linguistic features, employs specific media of expression. Actually, the category of aspect does exist in every language. In fact, all concepts and meanings originate from within the human mind that, in order to manifest such concepts in the form of language, utilizes plentiful of linguistic structures specific to its own implicit and explicit attributes. That is why linguists believe that such structure does exist generally in all languages of the world with the only difference in their medium of expression (grammatical and non-grammatical) and the concept and meaning they convey. The results of the comparative studies conducted in the field of “verbal representation” in Persian and Russian languages reveal that the major difference is in their method of expression. The current research is an attempt to study the subject of verbal representation in Russian and Persian languages through the practice of imperfect verbal representation.