تبيين پيامدهاي فضايي احداث شهرك هاي عشايري براي روستاهاي پيراموني: مطالعه موردي روستاهاي بخش مركزي شهرستان كوهرنگ

An Explanation of Spatial Consequences of Establishing the Nomadic Estates for Peripheral Villages: A Case Study of Rural Areas in Central District of Kouhrang County

در عرصه فضايي، سكونتگاه هاي انساني اجزاي تشكيل دهنده يك نظام در قلمرو فضاي جغرافيايي خاص قلمداد مي شوند و از اين رو، همواره بين آنها مناسبات گوناگون وجود دارد. پژوهش حاضر، به لحاظ روش، از مطالعه اسنادي و از نظر تجربي، براي بررسي متغيرها، از روش پيمايشي (پرسشنامه) سود مي جويد؛ و حجم نمونه 240 نفر است. نمونه-گيري به روش طبقه بندي انجام مي پذيرد و تعداد نمونه ها، بر اساس سهم جمعيتي در هر روستا، توزيع و پرسشگري آنها به صورت تصادفي انجام مي گيرد. براي پردازش داده ها، با توجه به سطح سنجش متغيرها، از روش هاي آماري توصيفي و آماره هاي استنباطي استفاده مي شود. نتايج پژوهش نشان دهنده تاثيرگذاري احداث شهرك عشايري بر شاخص هاي اجتماعي، اقتصادي و كالبدي روستاهاي پيراموني است.

In spatial environment, human habitat is recognized as one of the forming components of a system in a specific geographical space and as such, different relationships exist among them. This study is a survey; the data is collected by a questionnaire, and the sample size is 240, which is selected randomly. The sampling method is proportionate stratification. The data is analyzed by paired t test. The results indicate that the establishment of nomad estates influences social, economic and physical indices on peripheral villages but no impact is found on cultural index of these villages.