قرآن و مسووليت مدني زنان

Quran and Women Civic Duty

انسان‌هاي موجود در كره زمين، تقريباً، به‌طور مساوي به دو گونه زن و مرد تقسيم شده‌اند. از آغاز زندگي مشترك ميان انسان‌ها، همواره سلطه و حاكميت از آن مردان بوده است. پرسش اين است كه، از نظر قرآن كه محكم‌ترين سند وحي است، آيا سلطه و استيلاي زنان ناروا و نامشروع مي‌باشد؟ بدين معني كه، در صورت احراز مسووليت، گناه مرتكب شده‌اند؟ در اين مقاله سه آيه مهم از سوره‌هاي قرآني (228 بقره، 34 نسا و 33 احزاب) كه فقها و علماي سلف و خلف، از اين آيات براي منع پذيرش مسووليت مدني از سوي زنان، استفاده كرده‌اند، مورد نقد و بررسي قرار گرفته و نتيجه به دست آمده، آن است كه آيات مذكور از لحاظ دلالي، نافي مسووليت زنان نيستند و زنان مي‌توانند مسووليت، رياست، وزارت و... داشته باشند. حداكثر دلالت آيات، مربوط به شوون خانوادگي بوده و يكي از آيات نيز كلاً مربوط به زنان پيامبر است و هيچ ارتباطي به موضوع بحث ندارد.

Population on the earth is divided almost equally into two genders of men and women. Paternalism has been the order of the day since when man set foot on the earth. The question posed is how Quran which is the words of God, judges paternalism. In this article, it is aimed to investigate Quran verses 228, 34 and 33 in Surah Bagharah, Nesa and Ahzab respectively which jurist consults of the past and present considers them to imply women deprivation of assuming civil responsibilities. Conclusion in this article is that the above Quran’s verses referred to above negate the deprivation of women from being involved in civic activities. Women are authorized to become chairs and ministers, limitations as such are limited only to prophets’ wives.