انگيزه اشتغال به كار و ميزان رضايت‌مندي از حرفه مامايي در بين دانش‌آموختگان رشته مامايي دانشگاه علوم پزشكي قزوين، سال 88-1386

مسيله انگيزه اشتغال به كار و رضايت افراد از شغل خود يكي از مسايل مورد توجه در خصوص دانش‌آموختگان مامايي است (1).از طرفي فراهم آوردن عوامل رضايت‌بخش از شرايط اساسي ايجاد انگيزش در انسان است (2).همچنين توجه به رضايت شغلي ماماها به‌عنوان جزيي موثر در سيستم‌هاي بهداشتي جهت ارايه خدمات به دو قشر آسيب‌پذير (مادران و كودكان) از اهميت ويژه‌اي برخوردار است (3). مطالعه حاضر با هدف تعيين انگيزه اشتغال به كار و ميزان رضايت‌مندي از حرفه مامايي در بين دانش‌آموختگان رشته مامايي دانشگاه علوم پزشكي قزوين در سال 88-1386 انجام شد. اين مطالعه توصيفي- مقطعي بر روي كليه دانش‌آموختگان مقطع كارداني (اعم از روزانه و شبانه) مامايي كه در فاصله سال‌هاي 85-1375 وارد دانشگاه شده بودند طي سال‌هاي 88-1386 انجام شد. ابزار جمع‌آوري اطلاعات، پرسش‌نامه بود كه با مراجعه به بايگاني اداره آموزش و به‌دست آوردن آدرس، اين پرسش‌نامه‌ها در اختيار افراد قرار داده مي‌شد. در دوره زماني موردنظر، 324 مورد پرسشنامه ارسال شد كه در مجموع، 203 مورد پرسشنامه عودت داده شد و اطلاعات موجود در آن‌ها توسط نرم‌افزار SPSS و با استفاده از آمار توصيفي مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. در مجموع، 9/89 درصد از افراد مورد بررسي، تمايل به اشتغال در رشته مامايي داشتند. بيشترين انگيزه اشتغال به كار، علاقه به رشته تحصيلي (4/67%) و خدمت به بيماران (14/65%) و كم‌ترين ميزان (9/38%) مربوط به استقلال حرفه‌اي بود. در بررسي مطالعات مشابه ديده شد كه 4/68 درصد افراد، قوي‌ترين انگيزه اشتغال را كسب درآمد و امرار معاش ذكر كرده‌اند (4).لازم به ذكر است 2/88 درصد دانش‌آموختگان در آزمون‌هاي ورودي رشته مامايي جهت ادامه تحصيل در مقاطع بالاتر شركت كرده بودند كه 7/44 درصد آنان در اين آزمون‌ها پذيرفته شده بودند. بيشترين درصد رضايت‌مندي از حرفه مامايي در حد متوسط بود (9/37%). بيشترين علت عدم رضايت، نداشتن پايگاه مشخص براي حرفه مامايي، خط مشي نامناسب بر محيط كار و نبود امنيت شغلي ذكر شده و علاقه نداشتن نسبت به شغل مامايي و عدم كفايت حقوق و دستمزد به‌عنوان ضعيف‌ترين عامل جهت عدم رضايت‌مندي عنوان گرديد. مطالعه ميرمولايي و همكاران نشان داد كه 4/54 درصد واحدهاي پژوهش هرگز از شغل خود احساس رضايت نداشتند و رضايت ماماها در ابعاد جايگاه شغلي و امنيت شغلي در بالاترين سطح خود بود (3) واتسون و همكاران در تحقيق خود در استراليا اظهار داشتند كه 81 درصد پرسنل مامايي از رضايت شغلي بالايي برخوردار بوده‌اند (5). اين تفاوت شديد شايد مبين عدم وجود جايگاه مشخص براي حرفه مامايي، خط مشي نامناسب بر محيط كار و نبود امنيت شغلي و ساير مسايل مربوط به رضايت شغلي در ايران در مقايسه با ساير كشورها باشد. در مفهوم جديد امنيت شغلي، سازمان‌ها بايد بستر لازم براي توانمندي كاركنان خود را در ابعاد تخصصي، جسارت عملي، تجربه‌آموزي، رضايت شغلي، رفتار ارتباطي، تفكر و وجدان فراهم آورند تا آنان بتوانند انتظارات تخصصي و اجتماعي سازمان را برآورده سازند. توانمند شدن كاركنان يك سازمان بدين‌صورت خود تضمين كننده امنيت شغلي است.