يكسونگري در ادبيات تعليمي و پندنامه‌هاي فارسي

Partiality in didactic Persian literature

حوزه ادبيات تعليمي فارسي نه تنها در قالب و شيوه‌ بيان بسيار رنگارنگ و متنوع مي‌نمايد، كه در محتوا نيز پهنه وسيعي درنورديده كه از فردي‌ترين عرصه خود‌سازي و آموزش و تزكيه درون در آثار صوفيانه تا بروني‌ترين حوزه انساني، يعني آثار سياسي و اجتماعي را در بر مي‌گيرد. در نوشتار حاضر شاخصه‌هاي ادبيات تعليمي فارسي از منظر نگرش جنسيتي مخاطبِ اين آثار، بررسي شد و نشان داده شد رويكرد اساسي پندنامه‌هاي فارسي در جهت تعليم و تربيت پسران طرح‌ريزي شده و زنان كه در اين نظام تربيتي به طور كامل ناديده انگاشته شده و مغفول مانده‌اند، ناگزير بوده‌اند همان نقش‌ها را بپذيرند و ارزش‌ها و منطق خود را بر اساس همان گفتمان غالب پي‌ريزي كنند.

The field of the didactic Persian literature is different not only from style of expressing ideas but it also different from the contents of ideas which they include from very individual aspects to social and political phenomena. In the present study, there is an attempt to examine Persian didactic literature as a gender oriented genre. In other words, this study aims to determine if ethical instructions in the ancient Persian culture as used up to the present time are mostly partial toward education of the male gender. In this light, women, who have been entirely neglected in the so-called educational system, have inevitably based their values and logical on the predominant perspective. Therefore, females have been basically deprived of a significant part of their own entity and as a result they have lost it.