كاربرد نظريه نشانه‌شناسي مايكل ريفاتر در تحليل شعر ققنوس نيما

Application of Michael Riffaterreʹʹs Semiotic Theory in Analyzing Nimaʹʹs "Phoenix"

در نظريه نشانه‌شناسي شعر مايكل ريفاتر، ابتدا اشعار به دو شيوه خوانش دريافتي (heuristic) و خوانش ناپويا (retroactive) بررسي و واكاوي مي‌شوند كه در مرحله اول به جستجوي معنا و در مرحله دوم به دلالت‌هاي زباني توجه مي‌شود، در اين خوانش، پس از مشخص كردن عناصر غير دستوري در متن، ارتباط پنهاني و دروني عناصر متن در قالب انباشت و منظومه‌هاي توصيفي تبيين مي‌گردد، سپس خواننده يا منتقد به دريافت تداعي‌هاي واژگاني و مفهومي يا موضوعات كليدي روي مي‌آورد و سرانجام اين مباحث به دريافت و كشف شبكه ساختاري شعر مي‌انجامد. در شعر ققنوس نيما، پس از بررسي و تحليل عناصر غير دستوري، به انباشت‌ها، منظومه‌هاي توصيفي و شبكه ساختاري زير مي‌توان دست يافت: انباشت ققنوس و محل زندگي و جامعه؛ منظومه‌هاي توصيفي نااميدي و غربت شاعر و بي‌تفاوتي و ياس جامعه؛ شبكه ساختاري: نااميدي- رنج و اندوه- مرگ- آينده اميدبخش

According to Michael Riffaterreʹs (1924-2006) semiotic theory, the reading of poems includes two stages; an exploratory (heuristic) and a reading-oriented (retroactive) stage. The first stage involves the search for meaning and the second stage considers the implications of language. This approach in reading the text may explain the relationship between covert and internal accumulation of elements and systems in the text. This then brings the reader or critic to the Hypogram and ultimately leads to the perception of these issues and uncovers the poems structural matrix. In Nimaʹs "Phoenix", after the consideration of ungrammatical elements, the accumulation, descriptive systems and the structural matrix of the "Phoenix" are uncovered as follows; the accumulation of the Phoenix, its location and community, the descriptive systems of despair and homesickness of the poet and the indifference and despair of the society, and the matrix of despair - suffering and sorrow - death – and a promising future.