سنورنامه در دوره صفويّه

Sonurname in Safavid Period

اوّلين معاهدات مرزي بين ايران و همسايگانش كه اسنادي از آن بجاي مانده، در عصر صفويّه و با امپراتوري عثماني به‏امضا رسيده است. اين معاهدات ابتدا بصورت مبادله نامه هايي كلّي، حاكي از پذيرش صلح بجاي جنگ بين سران دو طرف بود. بعداً اسنادي با عنوان «سنورنامه» يا «سنورنامچه» ممهور به مهر بزرگان به همراه نامه هاي سلاطين مبادله ميشد. در نيمه دوم دوره صفويّه ظاهراً با هدف تحكيم اعتبار اين اسناد، جزييّات سنورنامه ها درون نامه سران دو طرف قرار گرفت. سنورنامه ها شامل مشخّصات جغرافيايي نظير نام شهرها، روستاها، كوه ها، دره ها، و مناطقي بود كه خط مرزي از آنها عبور ميكرد. در برخي موارد نام طوايف ساكن در نواحي سرحد و تابعيّت آنها به هر طرف و نيز استحكاماتي كه بايد در مرزها ويران بماند هم ذكر ميشد.

The first Border Treaties of Iran, the documents of which are available, were signed in Safavid Period between Iran and Ottoman Empire. Treaties were initially in the form of Royal Letters which were exchanged between heads of countries. They involved acceptance of peace instead of war. Later on, officially sealed documents called Sonurname were exchanged together with them. These documents contain details of border lines such as cities, villages, mountains, valleys, rivers, etc. Moreover, in some cases, the names of the tribes that lived in border area which belonged to each party were mentioned in Sonurname. In the second half of the Savid Period the content of Sonurnames transferred to the Royal Letters in order to be validated.