درآمدي بر نظريه گونه هاي ادبي

An Introduction to Literary Genre Theory

در اين مقاله، موضوعات اصلي و جستار مايه هاي نظريه «گونه هاي سخن» و «گونه هاي ادبي» بررسي و تحليل مي شوند. اين گزاره‌ها عبارت‌اند از: 1- گونه الگوي كنشِ گفتاريِ مكرر است كه باعث توليد گفتار در موقعيت هاي مشابه مي شود و گونه‌ها صرفاً ساختارهايي براي رده‌بندي متون نيستند؛ 2- هر نوع گفتاري وابسته به گونه يا گونه هاي ويژه اي است و يك فرد خود به‌تنهايي نمي تواند گونه اي بيافريند كه سابقه و پيشينه اي نداشته باشد؛ 3- نويسندگان و شاعران بدون مدد جستن از گونه هاي ادبي قادر به خلق اثر نمي شوند، اما به مدد نيروي خلاقه خود مي‌توانند در قوانين و قواعدِ گونه هاي ادبي دخل‌وتصرف كنند؛ 4- در نظريه انواعِ ادبيِ معاصر بر نقش پويا و دگرگون پذيرِ گونه هاي ادبي تاكيد مي شود و آنها را به‌عنوان الگوهايي ثابت و پايدار لحاظ نمي كنند؛ بنابراين تطوّر گونه اي ادبي ممكن است منجر به مرگ آن شود؛ 5- يك متن يا سخن خاص ممكن است مرتبط با چند يا چندين «گونه» باشد؛ هيچ گونه اي منفرد و مجزا نيست؛ 6- گونه هاي سخن و گونه هاي ادبي صرفاً براي طبقه بندي نيستند، بلكه نقشي تاويلي هم بر عهده دارند و به‌عنوان عاملي ارتباطي بين گوينده و مخاطب عمل مي‌كنند.

This article studies the basic themes and subjects related to discursive genres and literary genres which include: 1. The recurrent genre of speech acts which is the source of producing speech in similar situations; 2.any speech that depends on certain genre(s)in a way that it is impossible for poets to create their totally independent genres; 3. writers and poets can’t create their works except by benefiting some literary genres, although creativity is always a crucial item in their works; 4. In modern literary theories, the dynamic nature of literary genres is emphasized up to the point that it may cause its death; 5.a specific text or speech might be related to some or several genres; 6. Literary and discursive genres do not limit themselves to categorization but they possess an interpretive function and make a link between the speaker and the addressee.