توصيف سبك ادبي

Literary Style and its Components

در بررسي سبك، همواره دو مقوله متوازي به صورت تقابلي مطرح مي‌شوند كه عبارت‌اند از سبك زباني و سبك ادبي. در سبك زباني به تحليل نشانه‌هاي موجود در زباني خاص مي‌پردازيم تا قوانين عام آن زبان را كشف كنيم؛ قوانيني كه هنجارهاي ثابت و معياري مشخص را در اختيار اهل زبان قرار مي‌دهند و به توصيف نظام‌مند آواها، اجزاي كلام، ساخت‌هاي نحوي و واژگان مي‌پردازند. اما در سبك ادبي، تكيه اصلي بر مشخصه‌هاي هدفمند اثري خاص است كه آن را در بهره‌گيري از امكانات زباني متمايز مي‌كند و هدفِ بررسي اين سبك، كشف عدول از قوانين عام زباني در آثار نويسندگان و گويندگان برجسته است. مقاله حاضر بر سه فرضيه استوار است: 1- ارايه تعريفي جامع و مانع از سبك ادبي عملاً غيرممكن است؛ 2- سبك ادبي قابليت توصيف دارد و مي‌توان مبتني بر مشخصه‌ها و نشانه‌هاي موجود، جوانب اين توصيف را كاويد؛ 3- عناصر موجود در سبك ادبي، در سبك زباني هم ديده مي‌شوند و تفاوت اين دو، در تصادفي يا هدفمند بودن بهره‌گيري از اين عناصر است.

When analyzing style, we always come to two contrasting categories: linguistic style, and literary style. Linguistic style investigates the signs of a specific language to discover its general rules; these rules systematically describe the sounds, words, and the syntactic structures of the language and provide the speakers with definite criteria and norms. Literary style, from the other side, focuses on the elements of a work specified for its ways of using linguistic elements and tries to find out the ways through which the work goes beyond the general rules of language. This article, in describing the literary style, follows three hypotheses: 1. It is impossible to give a universal and proper definition of literary style; 2.it is possible to describe the literary style and examine the described elements; 3. Both literary and linguistic style contain the same elements, but while these elements are deliberate and systematic in the former, they are random and casual in the latter.