مقايسه سطح هموسيستيين پلاسما در بيماران مبتلا به ترمبوز وريد عمقي با گروه شاهد

Plasma Homocystein elevelsin subjects with Deep Vein Thrombosis (DVT) and non- DVT

زمينه: هيپرهموسيستيينمي با بيماري‌هاي عروقي مرتبط بوده و اخيراً به‌عنوان يكي از عوامل خطر مستقل قابل تعديل در ايجاد ترومبو آمبولي وريدي معرفي شده است. موارد خفيف آن در 7-5 درصد از جمعيت عمومي ديده مي‌شود. هدف از اين مطالعه، مقايسه‌ سطح هموسيستيين پلاسما در مبتلايان به ترومبوز وريد عمقي (DVT) و گروه كنترل است. روشها: اين مطالعه مورد-شاهدي بين دو گروه 50 نفره با و بدون DVT كه از نظر سن، جنس و نمايه توده بدن همسان‌سازي شده بودند صورت گرفت. تشخيص DVT به كمك سونوگرافي داپلر وريدي اندام تحتاني تاييد شده و سطح هموسيستيين پلاسماي افراد در شرايط ناشتا اندازه‌گيري شد. يافته‌ها: ميانگين سطح هموسيستيين در گروه‌هاي شاهد و بيمار به‌ترتيب 67/7±06/18 و 30/10±48/20 ميكرومول در ليتر (ميزان طبيعي 15-5 ميكرومول در ليتر) بود كه اختلاف معناداري با هم نداشت (185/0=P). 8 درصد از گروه بيمار و 4 درصد از گروه كنترل، مقادير بيش از صدك 95 سطح هموسيستيين (در گروه كنترل بعنوان نقطه برش براي هيپـرهموسيستيينمي) را داشتند و OR همسان‌شده 09/2 (95% فاصله اطمينان 95/11-365/0) بود (409/0=P). ميانگين هموسيستيين پلاسما در افراد مبتلا به فشارخون بالا به‌طور معناداري بالاتر از ميانگين بود. بحث: ميانگين هموسيستيين پلاسماي دو گروه بالاتر از محدوده نرمال بود اما برخلاف ساير مطالعات، اختلافي بين آن‌ها مشاهده نشد. از طرفي با توجه به پايين بودن سطح هموسيستيين در خانم‌هاي باردار كه معمولاً از مكمل‌هاي ويتاميني استفاده مي‌كنند احتمال وجود عوامل مرتبط با هيپرهموسيستيينمي مثل كمبود ويتامين‌هاي كوفاكتور را در سطح جامعه مطرح مي‌كند.

Background: More recently, hyperhomocysteinemia was considered potentially as a reversible risk factor for venous thromboembolism. Mild hyperhomocysteinemia occurs in approximately 5 to 7 percent of the general population. This study investigates the plasma homocysteine concentration of patients with and without deep venous thrombosis. Methods: This descriptive case -control study was done on 50 consecutive hospitalised patients with DVT and 50 individuals without DVT. Both groups were equalized with regards to factors such as age, sex, body mass index. The DVT of subjects was diagnosed by Doppler Sonography. Then theirfasting plasma homocysteine was measured. Results: The mean level of homocysteine in patient and control groups were (20.48 ± 10.30, 18.06±7.67 ?mol ? lit) respectively which have no statistically significant difference. (p=0.185). Eight % of patients had plasma homocysteine levels above the 95th percentile for the controls, as compared with 4% of the controls with a matched odds ratio of 2.09; 95 % CI: 0.365–11.95. The mean level of plasma homocysteine in individuals with HTN (23.21±10.42) were higher than the others (p < 0.05). Conclusion: The mean plasma homocysteine in both groups was above the normal range, but unlike other studies, there was no difference between them. On the other hand, lower homocysteinelevels in pregnant women who used vitamin supplements (folate) suggest possible cofactor vitamins deficiency at the community level.