بررسي اعتبار قانون واگنر و ديدگاه كينزي براي اقتصاد ايران: يك تجزيه و تحليل سري زماني

Validity of Wagner’s law and the Keynesian View for the Iranian Economy A Time Series Analysis

هدف اين مقاله، بررسي اعتبار قانون واگنر و ديدگاه كينزي در خصوص ارتباط ميان توليد ناخالص داخلي غير نفتي و اندازه بخش عمومي طي دوره 8?-??4? براي اقتصاد ايران ميباشد. به اين منظور، روش هاي تجزيه و تحليل سري هاي زماني، مشتمل بر آزمون هاي ريشه واحد، آزمون هاي هم انباشتگي و آزمون عليت هسيايو به كار گرفته شدهاند. يافته هاي تحقيق نشان ميدهند كه قانون واگنر در هر دو افق زماني كوتاه مدت و بلند مدت تاييد ميشود؛ درحالي كه، نگرش كينزي صرفاً در كوتاه مدت براي اقتصاد ايران مصداق تجربي دارد.

The objective of this paper is to investigate the validity of Wagner’s law and the Keynesian view with regards to the relationship between the non-oil gross domestic product and the public sector size for the Iranian economy during the period of 1967-2007. Time series analysis techniques have been used which include unit root tests, cointegration tests and Hsiao causality test. The findings indicate that Wagner’s Law is confirmed in both the short-run and the long-run; whereas the Keynesian view is approved only in the short-run for Iran.