نقد و تحليل پديدارشناختي عرفان روزبهان با تاكيد بر مبحث تجليات التباسي در عبهر العاشقين

An Analysis of Phenomenology in Ruzbahān’s Gnosticism

پديدارشناسي با همه گستردگي‌اي كه دارد، نمي‌تواند با همه ابعاد براي بازنمايي و تشريح رخدادهاي شهودي (تجليات) به‌كار آيد. از اين‌رو، ما اين مقاله را تنها به بحث و بررسي درباره برخي از وجوه آن، يعني وجه التفاتي و فروكاست و نيز ارتباط عين و ذهن -كه در عرفان روزبهان بقلي در قالب وصل و فصل بيان مي‌شود- محدود كرده‌ و كوشيده‌ايم تا آنجا كه ممكن است، از امكان‌هاي اين روش براي شكوفايي و فعليت بخشيدن به ظرفيت‌هاي عرفان اسلامي، به‌ويژه نقش شناختي تجليات عرفاني مدد جوييم؛ و سرانجام، با اتكا به مباني عرفاني- فلسفي يادشده در اين روش، به برداشتي متفاوت از بحث تجليات جمالي و جلالي (در قالب پديدارهاي التباسي) دست يابيم.

Islamic Gnosticism, due to its purpose and goal, is a notion focused on recognition, awareness and intuition. In general, it is a process toward superego to achieve evident hierophanic knowledge of epiphanic phenomena. This provides an active and appropriate background to review the cognitive events from phenomenological perspectives. This study, thus, is going to deal with some aspects of this fact that are ‘intentionality, ‘reduction’ and the relationship between objective and subjective aspects which are considered as ‘union’ and ‘separation’ in Ruzbah?nʹs Gnosticism. The attempt is to pinpoint the potentials of Islamic Gnosticism, especially cognitive role of Gnostic epiphany in accordance with Ruzbah?nʹs standpoints. Finally, on the basis of philosophy and Gnosticism, new conclusions and findings are derived.