آسيب شناسي آموزش تاريخ در نظام تعليم و تربيت ايران

A Pathological Approach to the Education of History in Iranian System of Education Case study from Qajar Era to the End of Reza Shah Reign

چكيده تاريخ در شمار پيچيده‌ترين رشته‌هاي علوم انساني است كه امروزه ايجاد تحوّل در آنها مدّنظر قرار دارد. در اين پژوهش با هدف آسيب‌شناسي درس تاريخ، به اسناد، روزنامه‌هاي قديمي و كتاب‌هاي درسي تاريخ مراجعه گرديده و به روش «اسنادي» و «توصيف تاريخي» تلاش شده تا مسايل آسيب‌زاي آموزش اين رشته ريشه‌يابي گردد. جامعه آماري پژوهش تمامي كتاب‌هاي درسي از آغاز تا پايان دوره رضاشاه است كه پژوهشگر در يك تحقيق آكادميك آنها را بررسي نموده و در اين نوشتار تنها به برخي نتايج آنها استناد كرده است. در مجموع اين بررسي نشان داد: كتاب‌هاي درسي تاريخ اگرچه از مهم‌ترين وسايل آموزشي در دوره مورد بررسي بوده‌اند؛ ليكن كاستي‌هايي هم داشته‌اند. پايبندي معلمان به روش‌هاي سنتي، رواج باستانگرايي افراطي و روند رو به فزوني دخالت دولت در امر آموزش تاريخ، از مهمترين موانعي بوده كه به آموزش مطلوب اين درس آسيب رسانده است.