جنبه‌هايي از ارتباط ميان‌فرهنگي در كاربرد انگليسي توسط فارسي زبانان

Aspects of Intercultural Communication: The Use of English by Iranians

رابطه بين زبان و فرهنگ از ديرباز توجه زبان‌شناسان (مانند ساپير و ورف) و مردم شناسان (مانند مالينوفسكي) را به خود معطوف داشته است. اما رويكرد ميان فرهنگي جهت بررسي رابطه بين زبان و فرهنگ حوزه‌اي نسبتاً جديد در سنت زبان‌شناسي محسوب مي‌شود. مطالعه حاضر با اتخاذ رويكردي ميان‌فرهنگي تلاش دارد تا رابطه تنگاتنگ بين كاربرد زبان و مفاهيم فرهنگي مرتبط با آن را در كاربرد زبان انگليسي توسط فارسي زبانان نشان دهد. در واقع، چنين بررسي‌اي نشان خواهد داد كه اولاً كاربرد زبان را نمي‌توان جدا از بافت فرهنگي آن در نظر گرفت زيرا بسياري از ابعاد كاربرد زبان با مفاهيم فرهنگي يك جامعه پيوند دارد. ثانيا، مطالعه حاضر نشان خواهد داد كه كاربرد زبان انگليسي بدون توجه به ابعاد كاربرد شناختي و فرهنگي آن نه تنها موجب عدم برقراري ارتباط صحيح بين كاربران انگليسي و فارسي زبان مي‌شود، بلكه بعضي از سو تفاهمات ميان‌فرهنگي را به وجود مي آورد كه ممكن است موجب ايجاد نگرش منفي توسط زبان‌دانان انگليسي نسبت به فارسي زبانان گردد. در اين راستا نحوه كاربرد اصطلاحات خطابي، شيوه درخواست و كاربرد مفاهيم مذهبي توسط فارسي زبانان در بافت انگليسي مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته است.

This paper aims to investigate how sociolinguistic transfers may lead to a breakdown in intercultural communication. The main argument is not only do they cause communication failures but also they help developing cultural stereotypes. The investigation will be carried out by looking at “terms of address”, “modes of request”, and “religious terms” in Persian and English in a contrastive fashion. The analysis of data, based on an ethnographical and introspective method, illustrates that the covert sociolinguistic transfer plays a more powerful role to perpetuate misunderstanding than overt sociolinguistic transfer.