نگاهي به برخي علل و عوامل قانون گريزي در دوره مشروطه

A survey on some law_evading factors in irans parliamentary era

از مهمترين ضروريات زندگي در جوامع امروزي، التزام آحاد جامعه به قوانين اجتماعي است. قوانين اجتماعي به عنوان هدايت كننده اعمال و رفتار اجتماعي از مهمترين گونه هاي هنجاري محسوب مي شوند. از يك سده پيش به اين سو، لزوم تبعيت همگان از قانون، توسط تعدادي از روشنفكران ايراني مطرح شد ولي هنوز جامعه ايران از نهادينه شدن قانون در ساختار روابط اجتماعي رنج مي برد. مقاله حاضر، ضمن تشريح محدوده هاي مطالعاتي موضوع، به برخي علل و عوامل تاريخي – اجتماعي موثر بر قانون گريزي در جامعه ايران اشاره مي كند. از عمده ترين علل مي توان به وابستگي قوانين به حكومت، تغاير و گاه ستيز عرف و شرع در تدوين قوانين، وجود تقديرگرايي بين ايرانيان و تنوع شيوه هاي توليد اجتماعي اشاره كرد.

Nowadays one of the mostimportant necessities for individuals of a society is to be bound over the social rules and regulations.Social rules and regulations are leaders of social behaviours and regarded as the most important normative types.Since a century ago some iranian intelectuals had pointed out necessity of abiding laws and regulations by all the people.But in spite of this warning we are witnessing now thatrules have not beeninstitutionalised into the social structure of IRAN .The Essay while describing limits of the subject matter andcase study will also refer to the historical and social causations and origins of law-breaking in Iran . The reasons for law breaking are as follow: 1-Dependency of law on the government 2-Contradictions and sometimes conflicts between common law andreligous(devine) laws during law compilations 3-Prevalence of Fatalism4-Variation of social production methods