مصلحت در فقه اماميه

Interest (Maslihah) in Imami Jurisprudence

نصوص، متون معتبر ديني و عقل سليم بر هدفمند بودن شريعت اسلام دلالت دارند. انگيزه (و ثمره) تشريع الهي جز رسيدن به حيات پاكيزه، سعادت و تامين مصالح انسان‌ها نيست. ارتباط وثيق شريعت و مصلحت، حكايت از پيوند فقه ـ به‌عنوان دانش كاشف شريعت ـ با مصلحت دارد. استفاده از مصلحت (البته) قطعي مورد نظر شارع در استنباط اول (استنباط بدون توجه به تزاحم) و در استنباط دوم (استنباط در وقت تزاحم احكام)، ضرورت جداناپذير مقدمات قبل است.

Authenticate religious texts and common sense confirm purposefulness of Islamic law. Aim (and result) of Divine legislation is not other than attainment good life, happiness and human beingsʹ interests. The reliable relation between shariʹah and interest suggests relation between jurisprudence- as a science discovering shariʹah- and interest. Relying upon interest, of course an interest of which the legislator is certain, in the first inference (inference without there being an interference between judgments) and in the second inference (when there is some interference between judgments), is an inseparable necessary conclusion of the above-mentioned premises.