تاثير آموزش خوش‌بيني بر كيفيت زندگي دانشجويان دختر مقيم خوابگاه دانشگاه علوم پزشكي اصفهان

The Effect of Optimism Training on Quality of Life among Dormitory Female Students at Isfahan Medical University

مقدمه: به طور كلي پايين بودن كيفيت زندگي دانشجويان مقيم خوابگاه در ابعاد مختلف، غالباً موجب كاهش عملكرد تحصيلي، بروز مشكلات رواني و جسماني و در نتيجه افت تحصيلي آنها مي‌شود. هدف اين مطالعه بررسي تاثير آموزش خوش‌بيني بر كيفيت زندگي دانشجويان دختر مقيم خوابگاه دانشگاه علوم پزشكي اصفهان مي‌باشد. روش‌ها: اين مطالعه به صورت نيمه تجربي با پيش‌آزمون، پس‌آزمون و آزمون پيگيري انجام شد. براي نمونه‌گيري از بين دانشجوياني كه در پيش‌آزمون پايين‌ترين نمره را كسب كرده بودند 60 نفر به صورت تصادفي منظم انتخاب و در دو گروه تجربي (30 نفر) و شاهد (30 نفر) به صورت تصادفي گمارده شدند. ابزار پژوهش، پرسشنامه كيفيت زندگي سازمان بهداشت جهاني (WHOQOL-100) بود. براي تحليل داده‌ها از آمار توصيفي (ميانگين و انحراف معيار) و جهت تعيين تاثير مداخلات آموزش خوش‌بيني از آزمون تحليل كوواريانس چند متغيري Multivariate Covariance Analysis of Variance استفاده شد. نتايج: ميانگين نمرات كيفيت كلي زندگي گروه تجربي در مرحله پيش‌آزمون برابر با 47/0±94/1 و در گروه شاهد برابر با 50/0±04/2 (بر مبناي صفر تا 4) بود. ميانگين نمرات كيفيت كلي زندگي گروه تجربي در مرحله پس‌آزمون و پيگيري به ترتيب 31/0±98/2 و 34/0±92/2 مي‌باشد كه در مقايسه با گروه شاهد(48/0±08/2 و 43/0±97/1)داراي افزايش بوده است. نتايج پژوهش نشان داد آموزش خوش‌بيني بر ارتقاي كيفيت زندگي در همه حيطه‌ها موثر و معنادار (001/0 > P و 79/14f=) بوده است. نتيجه‌گيري: آموزش خوش‌بيني و داشتن يك شيوه تبييني خوش‌بينانه بر ارتقاي كيفيت زندگي دانشجويان دختر ساكن خوابگاه دانشگاه علوم پزشكي موثر بوده است. پيشنهاد مي‌شود از آموزش خوش‌بيني به منظور ارتقاي كيفيت زندگي دانشجويان در ديگر خوابگاه‌ها و دانشگاه‌ها نيز استفاده شود.

Introduction: Quality of life is a significant issue among dormitory students which is frequently related to decline in educational performance and severe psychological and physical problems. This study aimed to investigate the effect of optimism training on quality of life among dormitory female students at Isfahan Medical University. Methods: This was a quasi/experimental study with pre-test, post-test and follow-up. The instrument used was WHOQOL-100 questionnaire. Among the students who completed the questionnaire in the pretest phase, 60 students who got the lowest scores, were selected randomly and then assigned into two experimental (30 students) and control (30 students) groups. The data were analyzed using descriptive statistics and Multivariate Covariance Analysis of Variance Results: The means of the general quality of life were 1.94±0.47 and 2.04±0.50 (out of 4) in experimental and control groups respectively. Whereas the means of the general quality of life in experimental group were 2.98±0.31 and 2.92±0.34 in post-test and follow-up respectively, which had increased compared to those of control group. So, the experimental group means were significantly higher (p < 0.001, F=14.79) than those of the control group Means Conclusion: The results of the study showed that optimism training could increase the quality of life and all its dimensions among dormitory female students. It is recommended to run similar training programs for other dormitory residents.