مرگ‌آگاهي و معناداري زندگي از منظر نهج‌البلاغه

Human awareness of death and meaningfulness of life in Nahj Al-Balagheh

امام علي(ع) بر لزوم مرگ‌آگاهي و توجه به مرگ تاكيد مي‌ورزد و مي‌كوشد تا انسان‌ها را از طريق شناخت درست حقيقت مرگ به شناخت خود و به‌تبع آن، به فهم معناي زندگي رهنمون سازد. به تعبيري، مرگ بخشي از زندگي انسان است و هرگونه فهم نادرست از آن، فهم انسان از خويشتن را تحت تاثير قرار مي‌دهد؛ در چنين حالتي فرد نمي‌تواند تلقي درستي از زندگي داشته باشد تا به معناداري يا بي‌معنايي آن پي ببرد. بنابراين ياد مرگ و توجه مستمر به آن و الهام از سيره و گفتار اهل ذكر، طريقي است كه عمل به مقتضاي آن انسان را قبل از مواجهه با مرگ، با مرگ و حيات جاويد پس از آن آشنا مي‌سازد. اين دريافت درست از مرگ به فهم معناداري زندگي مي‌انجامد.

Imam Ali (a) has paid special attention to human awareness of death and the necessity for remembering death. He attempts to lead man to a high degree of self-knowledge and meaningfulness of life through a comprehensive understanding of death. As is considered, death is essentially interrelated to life and, therefore, every lack of correct knowledge toward the former would affect human self-knowledge, and in such a state, one fail to have a right understanding of life, neither negatively nor positively. In this way, permanent attention to death and being inspired by the sayings and deeds of men of remembrance is the very manner upon which one can attain a considerable understanding of death and everlasting world following it in earthly life. Such a right knowledge of death would lead man to understand his life as something meaningful.