انواع شيميايي، كشف يا قرارداد: بررسي ديدگاه جوزف لاپورت در مورد ارجاع واژه‌هاي انواع طبيعي

Chemical Kinds, Discovery or Convention: A Study on Joseph LaPorteʹʹs View about the References

بر اساس ديدگاه هيلاري پاتنم، نام‌گذاري و ارجاع انواع به‌نحوي است كه بر مبناي آن دو مرحله تحقيق تجربي در مورد نوع امكان‌پذير مي‌شود. در سال‌هاي اخير جوزف لاپورت، در مورد نام‌گذاري انواع طبيعي، معضلي تشخيص داده است؛ او نشان مي‌دهد كه براي انواع داراي واريته، نمونه‌هاي مبهمي وجود دارند كه نمي‌توان به‌راحتي تصميم گرفت كه آن‌ها از مصداق‌هاي واريته ناشناخته‌اي از آن نوع‌اند و يا مصداقي از آن محسوب نمي‌شوند. كشف ذات زماني ممكن است كه بدانيم ساختار واريته‌هاي متفاوت تا چه حد با هم تفاوت دارند. از ‌سوي ديگر، واريته‌ها را زماني در اختيار داريم كه ذات نوع را تشخيص داده باشيم. يك راه براي خروج از اين معضل، راه حلي است كه لاپورت مطرح كرده است؛ از نظر لاپورت ذات انواع كشف نمي‌شوند بلكه قرارداد مي‌شوند. براي خروج از اين معضل، در اين مقاله تلاش مي‌كنيم راه حل ديگري كه مستلزم كشف ذات باشد عرضه كنيم.

According to Hilary Putnam, two different levels of empirical investigations regarding natural kinds are available: discovering essence and distinguishing genuine samples from fake ones. Recently, Joseph LaPorte has presented a dilemma in naming natural kinds. He showed that for any kind there are some vague samples which scientists cannot decide whether take them as an unknown variation of the kind or not to consider them as extensions of that kind. On the one hand, discovering the kind’s essence is possible for scientists only when they recognize the range of differences between kind’s variations; and on the other hand, they can distinguish different kind variations only when they know the kind’s essence. Here, LaPorte has presented his own solution. According to him, the kindʹs essence is not discovered but stipulated. In this essay we shall try to present an alternative solution in which discovering an essence is possible.