رابطه تاب‌آوري با پنج عامل بزرگ شخصيت

The Relationship Between Resilience and the Big Five Personality Factors

اين پژوهش با هدف تعيين رابطه تاب‌آوري با پنج عامل بزرگ شخصيت اجرا شد. پژوهش از نوع همبستگي است. جامعه آماري همه ساكنان شهرستان مباركه استان اصفهان در سال 1390 بودند كه به طريق نمونه‌گيري در دسترس 57 مرد و 48 زن انتخاب شدند. ابزارهاي سنجش شامل پرسشنامه تاب‌آوري كانر و ديويدسون (CD-RISC، 2003) و پرسشنامه پنج عاملي شخصيت نيو (كاستا و مك‌كري، 1990) بود. داده‌ها از طريق ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه (شيوه همزمان) تحليل شد. يافته‌ها نشان داد تاب‌آوري با روان‌رنجورخويي رابطه منفي قوي (01/0 > P) و با برون‌گرايي و وجدان‌گرايي رابطه مثبت (01/0 > P) دارد و بين تاب‌آوري با گشودگي و توافق رابطه معناداري وجود ندارد. تحليل رگرسيون نيز نشان داد كه فقط روان‌رنجورخويي پيش‌بيني‌كننده معنادار تاب‌آوري در اين گروه بوده است (001/0 > P).

The purpose of this study was to determine the relationship between the resilience with big five personality factors. Method of research was correlation and the statistical society in cludedall people who lived in Mobarakeh- Esfahan (1390) in which 57 male and 48 female were selected using convenience sampling. Assessment tools consisted of Conner- Davidson Resilience scale (CD-RISC), (2003) and Neo-Five Factor inventory (NEO-FFI, Costa & McCrae, 1990). The data was analyzed using Pearson’s correlation coefficient and multiple regression analysis (enter method). The results showed that resilience was negatively associated with neuroticism (P < 0.01) and positively related to extraversion and conscientiousness (P < 0.01). There was not a significant relationship between the resilience and openness and agreeableness. Also analysis of regression revealed that only neuroticism could predict the resilience in this group (P < 0.001).