ادراك حسي، تخيل و حافظه در نظام فكري آگوستين

Perception, Imagination and Memory in St. Augustine’s Thought

آگوستين مانند هر فيلسوف مسيحي ديگري در سده‌هاي ميانه،‌ اولين و اصلي‌ترين دغدغه‌اش نه فلسفه‌ورزي بلكه دين‌داري است. روشن است كه آنچه در دين اصل است ايمان به خداست نه شناخت نظري او؛ اما براي هر دين‌داري بايسته است كه در پيِ شناخت نظري نيز برآيد تا بتواند از آنچه بدان گرويده، دفاع كند. آگوستين به‌پيروي از نوافلاطونيان بر آن است كه شناخت خداوند از توان بشر بيرون است، اما نظر به اينكه خداوند آدمي را بر صورت خويش آفريده است(سفر تكوين، 1:26)، بهترين راه براي خداشناسي،‌ شروع از خودشناسي است. اما براي خودشناسي نيز بايد از شناخت حسي بياغازيم و مرتبه‌ به مرتبه به‌سوي تخيل و حافظه و عقل پيش برويم. آنچه در اين مقاله در مدنظر نويسنده بوده، بازنماياندن جايگاه ادراك حسي، تخيل، حافظه، فراموشي و يادآوري در نظريه ‌معرفت آگوستين است كه در اين ميان، به استفاده ‌آگوستين از افلاطون و نوافلاطونيان نيز پرداخته‌ايم و كوشيده‌ايم تا نوآوري‌‌هاي او را در اين زمينه‌ها نيز بازنماييم

The first and main preoccupation of St. Augustine, like other Christian philosophers of medieval ages, is religion not philosophizing. It is clear that the central part of religion is faith in God not acquiring a rational cognition, however, every pious should try to obtain a rational cognition in order to defence his own faith. Augustine, like Neo-Platonists, believes that the recognition of God is beyond the men’s abilities, nevertheless, since “God created man in his own image” (Genesis 1:26) self-understanding is the best way for obtaining His recognition. Perceptual recognition is the first step for self-understanding and going towards imagination and memory are the next steps. This article tries to clarify the place of perceptual recognition, imagination, memory, forgetfulness and remembrance in the St. Augustine’s theory of recognition. It studies the influence of Plato and Neo-Platonists in Augustine’s thought and also surveys his own innovations.