شكل‌گيري گفتمان: هنر مهدوي و هنر پست‌مدرن

Shaping the discourse between Mahdism Art and Postmodern Art

چكيده از جمله چالش‌هاي جدي در عصر جديد كه بعضي از انديشمندان، آن را عصر پسامدرنيته مي‌خوانند، نسبت ميان شيوه زندگي مسلمانان و جوامع ديني با عصر جديد و دوران پسامدرن است. در اين راستا اين پرسش اساسي در حوزه هنر نيز خود را بازمي‌نماياند و به‌صورت گفتمان طرح مي‌گردد كه با توجه به مباني معرفتي هنر ديني و مهدوي و همچنين بر اساس مباني معرفتي هنر پست‌مدرن آيا امكان سازگاري ميان هنر مهدوي و هنر پست‌مدرن وجود دارد يا نه. در اين مقاله دو الگو و نظريه مطرح و نقد و بررسي شده و سپس الگويي بر اساس زيسته فطري پيشنهاد گرديده است.

Abstract Among the major challenges in the new era that some thinkers call it the era of postmodernity, is the challenge in relating the way of life of the Muslims and the faith communities with modern and postmodern era. In this context, a central question comes up in this regard, as regards the Art. This question can be turned into a dialogue, in which we ask if there is the epistemic compatibility between the principles of religious art and Mahdavi knowledge and principles of the postmodern art and art Mahdavi or not. In this paper, two models and theories are explained and surveyed and their criticisms are discussed. Then, a model has been proposed based on the nature of living.