بار تعليمي جريان‌هاي شعر متعهد فارسي

The Didactic Aspect of the Committed Persian PoetryMovements

شعر متعهد شعري است كه با گرايش به ايديولوژي مثبت و تكيه بر من جمعي، از ارزشهاي انساني اعم از آسماني يا قراردادي براي «انسان» در معناي فلسفي- ديني يا اخلاقي آن و يا براي «مردم» در مفهوم حقوقي آن دفاع مي‌كند. اين نوع شعر بنا به رسالتي كه دارد از جنبه‌هاي تعليمي خالي نيست. منتها بار تعليمي و نيز شگرد بياني اين اشعار به اقتضاي بافت موقعيتي و نيز نوع ادبي آنها متفاوت است. اين مساله در شعر متعهد فارسي كاملاً مشهود است. در اين نوشتار سعي شده است تا پس از تعيين بافت موقعيتي شعر متعهد فارسي در دو دنياي كلاسيك و معاصر، جريان هاي اصلي شعر مذكور و بار تعليمي آنها بررسي و معرفي شود.

Commitment poetry is a kind of poetry which defends the humanistic values – heavenly or conventional – with its tendency towards positive ideology and reliance on collective individualism for the sake of “human being” in its philosophical, religious, or moral meaning and for the sake of “people” with its legal concept. Based on its obligation, this poetry is not without didactic aspects. However, in different conditions and because of different literary genres, the didactic aspects and the expressive techniques are different which seems to be very obvious in commitment Persian poetry. The present article after identifying its conditional texture in the classic and modern worlds aims to study and introduces the main movements of commitment Persian poetry and its didactic aspect