تقابل نمادهاي خير و شرّ در دوره ي اساطيري شاهنامه‌

Opposition between Good and Evil Symbols in Legendary Period of Shahnameh

چكيده تقابل خير و شرّ از مضامين اصلي شاهنامه است. اعتقاد به وجود دو قطب اهورايي و اهريمني، ريشه در باورهاي اساطيري ايرانيان دارد و اين عقيده در سرتاسر شاهنامه نيز انعكاس يافته است. در شاهنامه هر جا كه نيروهاي خير، مانند فريدون و ايرج كه نماد خرد و خير هستند، حضور دارند، نيروهاي تاريكي، مانند ضحاك و تور نيز، كه نماد شرّ و نابخردي هستند، به ستيزه با آنان مشغولند. ديوها نماد ضدّ ارزش ها، و قهرمانان نماد ارزش ها هستند. اين دو نيرو همواره در حال جدالند. نيروي شرّ به اندازه ي نيروي خير تواناست، تا جايي گاه‌گاهي غلبه با اين نيروست؛ امّا سرانجام نيروي خير بر شرّ سيطره‌مي‌يابد. با وجوداين، ستيز ميان روشنايي و تاريكي در هزاره‌ي سوّم هرگز پاياني نخواهد داشت، زيرا اين ستيز، سبب تداوم هستي است و اگر چنان چه يكي از اين دو نيرو به طور مطلق بر ديگري غلبه يابد، هستي پايان خواهد پذيرفت.