زيبايي‌شناسي كنايه‌ها در زبان عربي و فارسي

Aesthetics of Ironies in Arabic and Persian languages

كنايه، ساختي انعطاف پذير در زبان فارسي و عربي است تا گوينده، دل‌مشغولي گوناگون خود را به ياري آن در پرده بازگو كند و شنونده نيز با توجه به زمينه فرهنگي كه در زير لايه ظاهري و لفظي كنايه‌ها قرار گرفته است، در برداشت معناي دلخواه خويش مردد و دو دل شود. اين شگرد ادبي و هنري با انگيزه‌هايي همچون: شرم و آزرم، ترس از بازگفت بي‌پرده انديشه‌ها، فرار از بازخواست، آشنايي‌زدايي و جلب توجه مخاطب... معناي صريح را به وجهي غير مستقيم به نمايش مي‌گذارد و كاركردهاي گوناگون زباني، اجتماعي، تاريخي، قومي، ملّي و تاثير و گيرايي سخن را به دنبال دارد. همچنان كه در حوزه‌هاي فردي، اخلاقي، حقوقي و تاريخي نيز پاره‌اي از چالش‌ها را در روند استنباط مخاطب باعث مي‌شود.

The irony is a flexible Structure in Arabic and Persian languages in which speaker can state his concerns ambiguously and addressee comprehend the favorite meaning of the irony according to his atmosphere and cultural situation This artistic and eloquent approach has various motives like shame and shyness, fear of saying beliefs freely, attraction of addressee, defamilarezation, running away from punishment and etc to declare the message indirectly. The irony has linguistic, social, national and literary functions. It can also challenge the process of inference at individual, legal, historical fields