انتخاب تامين كننده ها در زنجيره تامين با رويكرد توليد بر مبناي سفارش با در نظر گرفتن ارزش در معرض ريسك

Supplier Selection in a Make-to-Order Supply Chain with Considering Value-at-Risk

يك موضوع مهم در مديريت ريسك زنجيره تامين، انتخاب و تخصيص سفارش قطعات و مواد خام به تامين‌كنندگان است، به نحوي كه سفارش و نيازهاي مشتريان با كمترين هزينه، برآورده شده و هم زمان تاثير ريسك به حداقل ممكن برسد. انتخاب مجموعه تامين‌كنندگان و تخصيص سفارش به آنها در حضور ريسك تاخير در زنجيره تامين تحت كيفيت غيرقطعي مواد اوليه تامين شده (نرخ معيوب)، قابليت اطمينان تحويل به موقع و هزينه‌ها مي باشد كه بعضاً ممكن است اين موارد با يكديگر تناقض نيز داشته باشند. علاوه-بر اين بايد به منظور كاهش هزينه ثابت سفارش دهي، تعداد تامين‌كنندگان و تعداد كل سفارش ها بايد كمينه شود، اگرچه در برخي مواقع براي كاهش تاثير ريسك تاخير، انتخاب تامين كنندگان بيشتر، ريسك عدم اطمينان به تامين كنندگان را كاهش مي دهد. در اين مقاله يك مدل رياضي براي مسيله انتخاب تامين كنندگان در سيستم هاي توليدي سفارش مبنا3 با درنظر گرفتن شرايط ريسك ارايه و از ارزش در معرض ريسك4 به عنوان يك شاخص اندازه گيري ريسك استفاده شده است.

An important issue in supply chain risk management is how to allocate the orders for parts and raw materials among various suppliers to meet all customer demands for products at a low cost and also to decrease the impact of supply chain risks. The selection of suppliers and allocation of orders to them with considering the risk of delay, is based on quality of purchased parts (defect rate), reliability of on time delivery and costs, that may be in conflict with each other in some cases. In addition in order to decrease fixed costs of ordering, the number of suppliers and the total number of orders should be minimized, although in some cases to reduce the impact of delay risk the selection of more suppliers may lessen the risk of unreliable supplies. In this paper a mathematical model is presented for supplier selection problem in make-to-order systems and Value-at-Risk (VaR) is applied as a measure of risk.