جاي گاه تشبيهات تلميحي در ساختار غنايي شعر استاد حميدي شيرازي

The role of allusive simile in the lyrical structure of Hamidi Shirazi ‘s poetry

مهدي حميدي شيرازي در ميان شاعران سنت‌گراي معاصر در حوزه ادب غنايي، در فرم و ساختار و در معنا و محتوا، سبكي خاص ومنحصر بفرد دارد. در تمامي آثار وي ـ بويژه «اشك معشوق» ـ همه عناصر زباني، آرايه‌هاي ادبي، وزن، موسيقي شعر، واژگان، تركيبات، تصاوير، فرم و ساختار در خدمت عنصر «عاطفه» قرار دارد. در اين جستار سعي شده است، يكي از شيوه‌هاي ساختاري و تصويرسازي وي، كه بهره‌گيري از تشبيهات تلميحي از جمله: اساطيري، حماسي، ديني، عاشقانه و تاريخي، مورد بررسي قرار گيرد. وي از عناصر اساطيري، مذهبي، عاشقانه و تاريخي براي ابراز احساسات عاشقانه خويش در عاطفي‌ترين ساختار بهره مي‌گيرد و علاوه بر، برجسته‌سازي تصويري، با دم‌جان بخش خود، آن‌ها را جاني تازه بخشيده است. پيوند مناسب ميان اين عناصر تشبيهي، تلميحي و جريان عشق ميان او و محبوب؛ از ويژگي‌هاي اصلي شعر اوست.

Among the contemporary traditional poets in the domain of lyrical literature, in form and in structure, in meaning and content Mehdi Hamidi Shirazi has unique style. In all his works “ashk –e Ma’shough” in particular, every linguistic term, literary device, meter, music of poetry, diction, figurative construction, imagery, form and structure is at the service of element of emotion. In this research attempt is made to study the construction method of his imageries which is the employment of variety of allusive similes such as mythological, epic, religious, romantic and historical ones. He uses such elements to reveal his emotional feelings in the most passionate construction and apart from figurative foregrounding, he has breathed a new life to these structures. The appropriate connection between these allegorical and allusive elements and the flow of love between him and his beloved is the characteristic feature of his poetry.