ماهيت شرط بنايي از نظر فقه اماميه و حقوق مدني

Predetermined Condition in Imammiyeh Islamic Jurisprudence and Civil Law

شرط امري است مربوط به آينده كه حدوث يا زوال تعهد منوط به آن است. نه تنها اموري كه در متن عقد به آن تصريح شده است، لزوم وفا دارد، بلكه مواردي كه از جهت عرف لازمه عقد است و با استنباط از اوضاع و احوال و قراين و امارات در چارچوب تراضي دو طرف عقد مي‌گنجد نيز لازم الوفا است. شرط بنايي در فقه اماميه مورد تدقيق عميق واقع شده و براي ارزش‌گذاري گفتگوهاي پيش از عقد جايگاه خاصي را براي آن در نظر گرفته است. شرط تباني يا بنايي شرطي است كه قبل از عقد طرفين بر التزام به آن توافق كرده و عقد را بر اساس آن واقع مي‌كنند، ولي در متن عقد بدان تصريح نمي‌شود. تحقيق در اين مقام اين است كه فرقي بين شرط بنايي و شرط ضمني و شرط مذكور در متن عقد نيست. در طبيعت شرط وقتي مي‌توان گفت كه ضمن عقد است كه در عالم قصد و در افق نفس ايجاد شود، در اين صورت، شرط مطلقاً وجوب وفا دارد و عقد مبني بر اين شرط واقع شده است.

The condition is related to future and occurrence or undertaking decline depends upon it. Not only that matters which aresigned in the contract are necessary to fulfill,but some matters requires approval by both parties according tonorms, situations and rules. Predeterminedconditions are examined deeply in Imamiyeh jurisprudence and they have to be discussed to evaluate the contractin advance. Predeterminedconditions or agreement condition is agreed by parties before contracting, but it isnot stipulated in the contract. The study attempts to indicate that there is nodifference betweenmasonry condition and implicit condition and stipulated condition in the contract. As said, the condition relies on the intention of parties and the contract should be fulfilled according to it.