خود تنظيمي به عنوان ميانجي بين ابعاد والديني غير حمايتي و پرخاشگري نوجوانان: روش مدل يابي معادله ساختاري (SEM)

مقدمه: امروزه پرخاشگري نوجوانان به يكي از مهمترين مسايل اجتماعي تبديل شده است. هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه بين ابعاد والديني غيرحمايتي (طرد، تهديد و سهل گيري) ، خود تنظيمي و پرخاشگري نوجوانان با استفاده از روش مدل يابي ساختاري است.روش كار: روش پژوهش، توصيفي از نوع همبستگي بود. به اين منظور، 192دانش آموز ( 96 دختر، 96 پسر) با استفاده از روش نمونه گيري خوشه اي چند مرحله اي انتخاب شدند و پرسشنامه هاي فرزند پروري، خودتنظيمي(A-IRSA) و مقياس رفتار اجتماعي (CSBS-S) را تكميل كردند. مدل نظري با استفاده از روش SEM براي تعيين اثرات مستقيم و غير مستقيم مورد ارزيابي قرار گرفت.نتايج: نتايج پژوهش حاكي از آن است كه بين پرخاشگري دختران و پسران تفاوت معني داري وجود ندارد (05/.P>). همچنين نتايج نشان داد كه مدل پيشنهادي از برازش قابل قبولي برخوردار است، دو بعد والديني غير حمايتي (طرد و سهل گيري) و خود تنظيمي به عنوان متغيرهاي پيش بين معني داري براي پرخاشگري نوجوانان محسوب مي شود. خود تنظيمي نوجوان تا حدي اثرات ابعاد والديني غير حمايتي را بر پرخاشگري آنان ميانجيگري مي كند.بحث: همسو با مدل مفهومي، نتايج حاصل نشان داد كه ابعاد والديني غيرحمايتي (طرد و سهل گيرانه) به طور مستقيم و غير مستقيم (خود تنظمي) با پرخاشگري نوجوانان رابطه دارد.