تاثير تنش­هاي شغلي، راهبردهاي مقابله با تنش، تاب­آوري و سلامت رواني در رضايت شغلي تكنسين­هاي بي­هوشي

مقدمه: نارضايتي شغلي منجر به كاهش عملكرد و اشتباهات كاري زيادي در كاركنان مي­شود. اين پژوهش با هدف بررسي رابطه­ي تنش­هاي شغلي، راهبردهاي مقابله با تنش، تاب­آوري و سلامت رواني با رضايت شغلي و نقش پيش­بيني­كننده­ي اين ­متغيرها در تبيين رضايت شغلي در تكنسين­هاي بي­هوشي انجام شد.روش­كار: در يك مطالعه­ي مقطعي 120 نفر از تكنسين­هاي شاغل در اتاق عمل بيمارستان­هاي تابعه­ي دانشگاه­هاي علوم پزشكي تهران و ايران در سال 1388 به صورت داوطلبانه و به شيوه­ي در دسترس انتخاب شدند. پرسش­نامه­هاي تنش شغلي (JSS)، راهبردهاي مقابله با تنش موس و بيلينگز، تاب­آوري كونور و ديويدسون (CD-RISC)، سلامت رواني (GHQ) و مقياس رضايت-نارضايتي شغلي (JSDS) بر روي آزمودني­ها انجام شدند. نتايج با استفاده از روش­هاي همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه به صورت گام به گام تجزيه و تحليل شدند.يافته­ها: بين تنش شغلي، راهبرد مقابله­اي مهار جسماني و فقدان سلامت عمومي با رضايت شغلي رابطه ي معكوس و معني­دار و بين تاب­آوري، راهبردهاي مقابله­اي حل مسئله و جلب حمايت اجتماعي با رضايت شغلي رابطه ي مستقيم و معني­داري وجود دارد (05/0P<). نتايج تحليل رگرسيون گام به گام نشان داد كه راهبرد مقابله­اي حل مسئله به صورت مستقيم و تنش شغلي به صورت معكوس مي توانند رضايت شغلي را به طور معني­داري تبيين كنند (01/0P<).نتيجه­گيري: كاهش تنش شغلي و افزايش استفاده از راهبرد حل­مسئله باعث افزايش رضايت شغلي تكنسين­هاي بي­هوشي مي شود.