مطالعه تطبيقي سير پيدايش طريقه‌هاي رهباني در مسيحيت و تصوف در اسلام

A Comparative Study of the Early Development of Monastic Orders in Christianity and Islam

گرايش به سلوك زاهدانه و رهبانيت پديده‌اي مشترك در ميان اديان است. در مسيحيت و اسلام نيز چند سده پس از ظهور دين، گروه‌هايي از مردم به علل گوناگون به زندگي زاهدانه روي آوردند. اين جماعت‌هاي پراكنده زاهدان به تدريج نظام‌هايي متشكل با كاركرد اجتماعي معين را به وجود آوردند. صومعه راهبان مسيحي و خانقاه صوفيان، در طول تاريخ، كاركرد مهمي در شكوفايي و گسترش فرهنگ ديني در جوامع مسيحي و مسلمان داشته‌اند. اين نهادها به رغم تفاوت‌هاي بارز ديني و فرهنگي، نقاط مشتركي نيز دارند كه از جمله مي‌توان به اين موارد اشاره كرد: تاكيد بر زهد و رياضت‌كشي، وجود قواعد خاص براي زيستن، وجود سنت ديني مرجع، وجود آداب و آيين‌‌هاي ويژه، زندگي يا تجمع در مكان‌هاي خاص.

Asceticism and monasticism are common phenomena in religions. Only a few centuries after the emergence of Christianity and Islam, certain groups of their adherents turned to ascetic life for different reasons. These scattered ascetics gradually established monastic orders with specific social functions. Monasteries of Christian monks and kh?nq?hs of sufis have played an important role in the development of the religious culture in Muslim and Christian communities throughout the history. Despite their obvious religious and cultural differences, these institutions have several features in common some of which are insistence on asceticism, existence of specific rules for life, existence of an authentic religious tradition, existence of specific rituals and living or gathering in specific places.