اثر نوع و شدت انقباض هاي ارادي بر برخي از متغيرهاي الكتروفيزيولوژيكي پرش عمودي ورزشكاران دو و ميداني

The effect of type and intensity of voluntary contractions on some of vertical jumpʹʹs electrophysiological variables in track and field athletes

هدف از اين پژوهش تعيين اثر نوع و شدت انقباض هاي ارادي بر برخي از متغيرهاي الكتروفيزيولوژيكي پرش عمودي بود. آزمودني هاي اين پژوهش 12 نفر از ورزشكاران تمرين كرده دو و ميداني بودند ( سن: 19/1±83/23 سال، قد: 06/0±75/1 متر، وزن: 79/3±15/67 كيلوگرم، پيشينه تمرين: 5/1±08/4 سال) كه در 5 روز متفاوت به تصادف يكي از 5 پروتكل گرم-كردن (گروه كنترل)، گرم كردن و اجراي نيم اسكوات پوياي بيشينه (1RM)، گرم كردن و اجراي يك نوبت 3 تكراري نيم -اسكوات پوياي زيربيشينه (75 تا 80 درصد 1RM)، گرم كردن و اجراي يك نوبت 4 ثانيه اي نيم اسكوات ايستاي بيشينه، گرم كردن و اجراي يك نوبت 7 ثانيه اي نيم اسكوات ايستاي زيربيشينه (75 تا 80 درصد بيشينه) را اجرا مي كردند. 5 دقيقه پس از اجراي هر پروتكل، از آزمودني ها آزمون پرش عمودي به عمل آمد و فعاليت الكترومايوگرافي (EMG) گروه هاي عضلاني چهارسر و همسترينگ در مرحله درون گراي پرش و در هنگام حداكثر انقباض ارادي (MVC) به ثبت رسيد. پس از ثبتEMG، شاخص RMS/MVC بعنوان متغير پژوهش از آن استخراج شد. براي تجزيه و تحليل داده ها از تحليل واريانس با اندازه هاي تكراري استفاده شد. نتايج اين پژوهش نشان داد كه ارتفاع پرش پس از انجام پروتكل هاي نيم -اسكوات پوياي بيشينه (58/10 درصد)، نيم اسكوات پوياي زيربيشينه (53/10 درصد) و نيم اسكوات ايستاي زيربيشينه (79/7درصد) نسبت به ارتفاع پرش گروه كنترل بطور معناداري افزايش يافت (05/0p?). در حاليكه هيچ تفاوت معنادار آماري بين اندازه گيري هاي تكراري در فعاليت الكترومايوگرافي عضلات چهارسر و همسترينگ يافت نشد(05/0p > ). بنابراين با استفاده از يك گرم كردن ويژه شامل نيم اسكوات با شدت هاي بيشينه و زير بيشينه نسبت به گرم كردن معمول مي توان عملكرد پرش عمودي متعاقب را بهبود بخشيد كه به نظر مي رسد بيشتر مربوط به تغييرات درون عضلاني باشد.