بررسي فرآيند ارتقا اسم ملكي در زبان فارسي

The Study of Possessor Raising in Persian

در زبان فارسي، درون حوزه كسره اضافه، گاه عنصري به نام اسم ملكي به‌عنوان گروه نحوي حامل نقش معنايي مالك حضور دارد كه به‌دليل بازبيني مشخصه، جابه‌جا مي‌شود و به حوزه بالاتر مي‌رود. در تحليل‌هاي زبان‌‌شناختي آرا مختلفي از بودن يا نبودن حركت عنصر ملكي ارايه شده است. در اين مقاله مي‌كوشيم با رويكردي مشخصه‌بنياد، فرايند ياد‌شده را در چارچوب مفاهيم نظري برنامه كمينه‌گرا تبيين كنيم و تحليلي همگون و متفاوت از انگيزه حركت و جابه‌جايي اين سازه ارايه دهيم. در اين مقاله در تقابل با تحليل قمشي (1997) و به پيروي از تحليل ريتر (1991 و 1992) محل تركيب اسم ملكي را مشخص‌گر گروه اسمي كوچك قرار مي‌دهيم و سپس براي بازبيني مشخصه «+معرفه»، آن را به جايگاه مشخص گر گروه تعريف ارتقا مي‌دهيم. بدين ترتيب به‌لحاظ رده شناختي، زبان فارسي جزو زبان‌هايي قرار مي‌گيرد كه ساخت ملكي معرف‌مانند دارند.

In the domain of the Ezafe construction in Persian, sometimes, there is found a DP known as the possessor. This article aims at establishing the process of possessor raising in Persian within the Minimalist program (Chomsky 1995). To do this, it is argued that in the domain of the Ezafe construction in Persian, a syntactic constituent may be merged in the spec of the nP where it receives its possessor theta role. This constituent, then, raises to the spec of the dominating DP to get its [+definite] feature checked along the lines of Ritter (1991, 1992). This is a novel proposal for Persian and is important in that it takes the possessor DP as bearing a theta role and leads to the classification of Persian as a language with definite like possessive construction.