ارزيابي روش‌هاي مصرف كودهاي نيتروژن و گوگرد برگياه گندم

به منظور بررسي تأثير مصرف نيتروژن و گوگرد در توليد كمي و كيفي گندم اين تحقيق در قالب طرح بلوك هاي كامل تصادفي شامل هفت تيمار، در سه تكرار با سه منبع كود با مقادير و زمان هاي مختلف مصرف در سال 1389-1388 در بيضاي فارس انجام شد. تيمارهاي مورد استفاده شامل: 1- اوره در زمان كشت 2- اوره در زمان كشت+ محلول پاشي اوره در زمان پنجه دهي + محلول پاشي سولفات آمونيم در زمان ساقه دهي(معادل 25 كيلوگرم S) 3- اوره در زمان كشت + محلول پاشي سولفات آمونيوم در زمان پنجه دهي + محلول پاشي سولفات آمونيم در زمان ساقه دهي 4- اوره با پوشش گوگردي در زمان كشت 5- اوره با پوشش گوگردي در زمان كاشت + محلول پاشي سولفات آمونيوم در زمان ساقه دهي 6- اوره با پوشش گوگردي در زمان كاشت + محلول پاشي سولفات آمونيوم در زمان پنجه دهي+محلول پاشي سولفات آمونيوم در زمان ساقه دهي 7- شاهد (بدون مصرف گوگرد و نيتروژن) بود. نتايج بررسي نشان داد كه اثر تيمارهاي آزمايش بر غلظت گوگرد دانه، غلظت نيتروژن دانه معني‌دار بود. تيمار شماره 6 و 3 به ترتيب با 257/7 و 303/6 كيلوگرم در هكتار حائز حداكثر جذب گوگرد بودند. تيمارهاي 6، 2 و 3 به ترتيب با 13/97، 74/92 و 05/90 كيلوگرم جذب نيتروژن در هكتار بالاترين و تيمار شاهد با 27/65 كيلوگرم از كمترين جذب نيتروژن برخوردار بود. از نظر وزن هزار دانه گندم، تيمارهاي 6، 3 و 2 به ترتيب با 29/39، 78/39 و 78/38 گرم بيشترين در حالي كه تيمار شاهد با 35 گرم از پايين ترين وزن هزار دانه برخوردار بود. تيمارهاي 6، 2 و 3 به ترتيب با عملكرد 5500، 5342 و 5275 كيلوگرم دانه گندم در هكتار داراي حداكثر عملكرد مي‌باشند، در حاليكه تيمار شاهد با عملكرد 3933 كيلوگرم دانه گندم در هكتار داراي حداقل عملكرد بود