بازگشت جاودانه همان در تفكر فلسفي نيچه

The Eternal Recurrence of the Same in Nietzscheʹʹs Philosophical Thoughts

آموزه بازگشت جاودانه همان، يكي از بنيادي‌ترين انديشه‌هاي فلسفي نيچه است و نيچه خود را آموزگار آن مي‌داند. برطبق اين آموزه، من باز خواهم گشت، با اين خورشيد، با اين مهتاب، با اين زمين و با همه رويدادهاي آن، اما نه به يك زندگي نو يا زندگي بهتر يا زندگي همانند، بلكه من جاودانه به همين و همين زندگي باز خواهم گشت. پس از فروپاشي ارزش‌ها و ظهور هيچ‌انگاري در فرهنگ اروپايي، نيچه كوشيد در پرتو اين آموزه به جاي فروغلتيدن در هيچ‌انگاري منفعل، به انديشه هيچ‌انگارانه فعال دست يابد و چاره‌اي براي پوچي و معناباختگي زندگي بيابد. با انديشه بازگشت جاودانه همان مي‌توان معياري براي سنجش نيرومندي و شيوه‌اي براي پرورش و تندرستي يافت و از روح كين‌خواهي به زمان رهيد و به زندگي آن گونه كه هست، گوارا و ناگوار آري همه‌جانبه گفت.

One of the most fundamental elements of Nietzscheʹs thought is the notion of eternal recurrence of the same which he regards himself as the teacher of it. According to this notion, I shall return eternally to this identical and self-same life, in the greatest things and in the smallest, not to a new life or a better or a similar life. Nietzsche takes the eternal recurrence as a test or as a selective principle for life-affirmation and as an antidote to the nihilism following godʹs demise. In the light of eternal recurrence we can redeem the past and transform every "It was" into "I wanted, It thus" and be succeed in reaching the will to power and saying yes to the world as it is.