سهم علايم ويرايشي در داستان پردازي پسامدرن فارسي

The Contribution of Punctuation Marks in Persian Postmodern Fiction

داستان هاي پسامدرن معمولاً با بحث هايي بازيگوشانه درباره خودِ زبان و كنش داستان نويسي درصدد سلب اقتدار از «فراروايت» هستند. فراروايت نظامي دلالتي- معرفتي است كه مدعي كشف معناي نهايي يا درك حقيقت است و مي‌كوشد سلطه خود را بر ساختار دلالتي همه متون از جمله ادبيات بگستراند. ادبيات پسامدرن براي مقابله با اين سلطه، هر گونه نظمي را كه مايه قوام فراروايت هاست، در تمامي سطوحِ متن از جمله سطح ديداري به بازي مي گيرد. در كنار بازي هاي نامتعارف سطح لفظي يا معنايي، هنجارشكني هاي سطح ديداري اين متون آن‌قدر زياد است كه مي توان آنها را جز ويژگي هاي سبكي به حساب آورد. يكي از اشكال هنجارشكني كه كاربرد خودآگاهانه آن خواننده را دچار تعليق مي كند، كاربرد نامتعارف علايم ويرايشي است. در اين مقاله، هنجارشكني هاي علايم ويرايشي در داستان‌هاي پسامدرن فارسي، با تاكيد بر آثار بيست و شش تن از نويسندگان دهه هاي هفتاد و هشتاد بررسي مي‌شود.

Postmodern fiction through holding playful discussions about language and act of story-telling diminishes the authority of metanarrative. Metanarrative is a significative and cognitive system in search of the Ultimate Truth that tries to claim its dominance on all texts including literature. In contrast, the postmodern literature uses many techniques to reject this dominance by annihilating the order and architecture of the metanarratives. Various forms of the language games and anomalisms such as deviating the verbal and visual norms are among these techniques. This study concentrates on the unconventional use of punctuation marks as one of the stylistic norm deviating devices in Persian postmodern fictions. The evidence is sought in twenty six stories from Iranian writers in the two last decades.