اثرات تجارت بر رشد كشورهاي عضو سازمان كنفرانس اسلامي با تاكيدي بر ايران

Effects of Trade on OIC Economic Growth with Emphasis on Iran

در اين مقاله، اثر درجه‌ي بازبودن تجاري بر رشد اقتصادي كشورهاي عضو سازمان كنفرانس اسلامي با استفاده از معادله‌ي هم‌گرايي- رشد و تخمين ‏زن سيستمي گشتاورهاي تعميم ‏يافته‌ي داده‏هاي پانلي پويا، طي دوره‌ي زماني 2009-1980 آزمون شده است. نتايج نشان مي‏دهند كه كل تجارت، تجارت برون گروهي، سرمايه‏گذاري در سرمايه‌ي فيزيكي و انساني محرك‏هاي رشد اقتصادي اين كشورها هستند، در حالي‏كه تجارت درون گروهي، رشد جمعيت، نسبت هزينه‏هاي مصرفي دولت‏ از توليد ناخالص داخلي، بي‌ثباتي رشد اقتصادي، تورم و صادرات مواد اوليه اثر بازدارندگي روي رشد اقتصادي كشورهاي مذكور دارند. نتيجه‌ي ديگر آن كه در شرايط حاضر بسط روابط تجاري در قالب همكاري‌‌هاي منطقه‏اي و فرامنطقه‏اي با كشورهاي عضو اين سازمان ره‏آوردي براي رشد اقتصادي ايران نخواهد داشت. در يك جمله مي‏توان گفت، هنوز نفرين منابع طبيعي گريبان‌گير كشورهاي عضو سازمان كنفرانس اسلامي است. طبقه‏بندي :JEL F11, O47, O19, C23

In this paper, the effect of trade openness on growth is examined across the members of Organization of the Islamic Conference (OIC) by using convergence-growth equation and GMM-System dynamic panel data estimator over the period 1980-2009. The results show that the overall trade, the trade with non-OIC countries, and the investment in physical and human capital stimulate economic growth. In contrast, intra-OIC trade, population growth, government consumption expenditure, instability, inflation, and export of primary goods are the obstacles to the OIC economic growth. According to the results, multilateral trade under preferential trade agreement between Iran and the other OIC countries will not provide considerable achievements for economic growth of Iran. In summary, the OIC members are experiencing the natural resource curse. JEL Classification: F11, O47, O19, C23