فعل‌هاي ميانه و بررسي آنها در اوستاي جديد. بخش نخست

Middle Verbs and Their Study in Younger Avesta

فعل در زبان هاي ايراني باستان بر مبناي زمان، نمود، شخص، شمار و دو جهتِ اكتيو و ميانه بررسي مي‌شود. بنابر ديدگاه رايج، جهت ميانه وسيله تبديل ريشه هاي گذرا به ناگذر است. اين ديدگاه با مشاهده ريشه هايي فعلي شكل گرفته است كه در جهت اكتيو، گذرا و در جهت ميانه ناگذر هستند، در حالي ‌كه بررسي دقيق تر متون بازمانده از زبان هاي باستاني ايران، ويژگي هاي ديگري را آشكار مي كند كه اعتبار نظريه فوق را به چالش مي كشد. اين مقاله به تحليل ساختار افعال ميانه مي پردازد و مقدمه اي است براي بررسي و بازنگري در طبقه بندي فعل هاي ميانه در زبان اوستايي كه در مقاله ديگري مورد بررسي قرار خواهد گرفت.

Time, aspect, person, number and active and middle voices are the categories based on which the verbal structure of the ancient Iranian languages are studied. According to the prevailing viewpoint, middle voice is the means by which to change a transitive root to an intransitive. This viewpoint has had its origin in the verbal roots transitive when conjugated in the active voice and intransitive when in the middle, whereas a closer study of the verbal structure of ancient Iranian languages displays features challenging the validity of the current viewpoint. This article analyses the general structure of middle verbs as an introduction to the study and re-categorization of the Younger Avestan middle verbs to be appeared in another article.