نشانه‌هاي زيبايي پيكرين در ادب پارسي

The Signs of Physical Beauty in Persian Literature

به‌ويژه شعر دري بسيار مي‌توان گفت. مايه شگفتي است كه با همه گستردگي مطلب در ادبيات و تاريخ ما، تاكنون نوشته مستقلي در اين باب فراهم نيامده است. حال آنكه سراسر تاريخ ادب پارسي سخن از حسن و جمال و ستايش زيبايي است. آنچه كه گويي آغاز نداشته و البته نپذيرد انجام. نياكان ما اين موضوع را تحت عنوان علم‌الجمال پي گرفته‌اند. در اين مقاله ابتدا مطالعات زيبايي‌شناسي در ميان قدما و سپس معاصرين بررسي مي‌شود. آنگاه تلاش خواهد شد كه حلقه‌هاي مفقوده زيبايي در فرهنگ ايرانيان پيش از اسلام و ادب عرب بازيافته شود. سپس نشانه‌هاي زيبايي اساساً «پيكرين» معشوق ادب پارسي و سير تغيير و تحول اين نشانه‌ها را بررسي خواهد شد. در اين مقاله نگارنده تنها با ذكر نمونه‌هايي چند از زيبايي پيكرين معشوق، درپي يافتن نشانه‌هاي محسوس بوده است. تحليل گسترده، نقد تحليلي وروابط بينامتني (intertextuality relationships) نمونه‌ها، نيز بررسي نشانه‌هاي غيرپيكرين زيبايي كه در ادب پارسي از آن به «آن» تعبير رفته است، مجالي ديگر مي‌طلبد.

We can talk a lot about the physical aesthetic signs of beauties in Persian literature and especially in Persian poems. Despite the fact that all over the Persian literature and history is about beauty and aesthetics, itʹs amazing that with this vast literature there isn’t any specialized writing still about this fact. The ancients examined this fact with a science named Elm-al-Jamal. In this article we first go through the ancient and then contemporary aesthetic study. The next part searched missing links of beauty in ancient Persian before Islam, and then we find the signs of beauty in Persian poems and show the changing and developmental trend of beauty. At last we explain the cause of the stability of the aesthetic taste ancients had in Persian poems.