رشد اقتصادي، مصرف انرژي و آلودگي هوا در ايران

اين پژوهش به بررسي وجود و جهت عليت گرانجري بين رشد اقتصادي، مصرف انرژي و انتشار دي-اكسيدكربن در دوره زماني 1384-1350 ايران مي پردازد. براي اين منظور، الگوي چند متغيره اي شامل رشد اقتصادي، مصرف انرژي، انتشار دي اكسيدكربن، موجودي سرمايه، نيروي كار و جمعيت شهرنشين را به كار مي گيرد. سپس، با استفاده از رويكرد اقتصادسنجي تودا-ياماموتو به تعيين عليت بين متغيرها مي-پردازد. نتايج نشان مي دهند رابطه عليت دوطرفه اي بين رشد توليد ناخالص داخلي و نشر دي اكسيدكربن وجود دارد. همچنين، رابطه اي علي از مصرف انرژي به نشر دي اكسيدكربن يافت مي شود. وجود رابطه كوهاني شكل بين رشد توليد ناخالص داخلي و نشر دي اكسيدكربن نشان مي دهد كه فرضيه زيست محيطي (كوزنتس) در كشور ايران صادق است.