غزل فارسي و آموزه هاي ملامتي

Persian Ghazal and doctrines of blaming

در تذكره ها و آثار عرفاني همواره از ملامتيه به عنوان گروهي از اهل تصوف و عرفان ياد مي شود و در شرح احوال و آثارشان به بيان چند اصل مورد تاكيد ملامتيه و برشمردن چند نام و لقب به عنوان اهل ملامت اكتفا مي گردد و آن چنان كه شايسته جايگاه برجسته و تاثيرگذار انديشه هاي ملامتي در پهنه ادب پارسي است. به تبيين نقش ايشان پرداخته نمي شود و زمينه هاي باورهاي ايشان در بدنه عرفان اسلامي بررسي نمي‌گردد. در اين مقاله در پي اثبات آنيم كه غزل فارسي از آغاز به ابزاري براي تعليم آموزه هاي ملامتي بدل شده است و نگارش اين مقاله، در واقع گامي است در مسير بازشناسي هويت فرهنگي و ادبي ملامتيان و يافتن رد تاثير شگرف آموزه ها و باورهاي ايشان در غزل فارسي و به ويژه بنيان گذاري گونه اي از غزل با عنوان «قلندريات».

In the mystical works Malamatieh always considered as a Sufis and mystical group. They have written certain works that contain certain principals. In explaining their works only certain names are mentioned which is not suitable for analyzing this school of thought. Therefore, the present article tries to explain that Persian Ghazal from very beginning which became a means for teaching of blaming. Writing this paper is a step toward recognizing the identity of the cultural and literary works of Malamatian and finding the footprint of their impact on teachings and beliefs in the Persian Ghazal and especially founding of a kind of Ghazal; namely, < < Qalandaryat > >