مصالحه فلسطيني در فضاي نوين منطقه اي؛ تحول يا استمرار؟

هدف از اين مقاله، بررسي امكان تحقق مصالحه و پايان دادن به دو دستگي فلسطيني در شرايط نوين منطقه اي و به‌ويژه تحولات سال 2012 در مسيله فلسطين (ارتقاي جايگاه فلسطين در سازمان ملل و جنگ هشت روزه غزه) است. از آغاز دو دستگي و تقسيم سلطه بر سرزمين هاي فلسطيني ميان فتح و حماس در سال 2007 تاكنون تلاش‌هاي فراوان و گفتگوها و مذاكره‌هاي متعددي در جهت بازيابي وحدت فلسطيني صورت گرفته است؛ با اين حال دشواري هاي پيش روي وحدت همواره از مشوق هاي بازيابي آن بيشتر بوده و در نتيجه تحركات يادشده بي‌نتيجه ماند. در شرايط نوين منطقه اي و به‌ويژه پس از تحقق ارتقاي جايگاه فلسطين در سطح سازمان ملل و نيز جنگ هشت روزه نوامبر 2012، مشوق هاي مصالحه افزايش يافت و در نتيجه احتمال تحقق مصالحه در دوره نوين بيش از پيش مطرح گرديد. در اين زمينه فرضيه مقاله آن است كه «باوجود موانع جدي بر سر راه مصالحه فلسطيني در سال هاي دو دستگي، نقاط عطف فضاي نوين منطقه اي و به‌ويژه دستاورهاي فلسطيني در سال 2012، مولفه هايي جدي به سود پيشبرد مصالحه مطرح ساخته، به‌گونه‌اي كه براي اولين بار تحقق مصالحه بيش از تداوم دو دستگي به‌سود فتح و حماس است».