ديپلماسي دفاعي تطبيقي و ترسيم سازواره الگوي مديريت آن در جمهوري اسلامي ايران

ديپلماسي دفاعي، نهادي ناظر بر كاربست انديشه و تفكر بين رشته‌اي براي خدمت نيروهاي مسلح به امنيت ملي از مجراي اقدام‌هايي است كه در گذشته، منحصر به عناصر ديپلماتيك تلقي مي‌گرديد. بر اين اساس، ايفاي نقش ديپلماتيك حتي در عرصه سازمان دفاعي كشور نيز مادامي‌كه به تعامل و ارتباطات بين نيروهاي مسلح دولت‌ها شكل مي‌بخشد، ممكن خواهد بود. نگرش به اين تاسيس به‌نسبت نوين در سياستگذاري دفاعي، تابعي از الگوهاي مختلف و بسته به مقتضيات تفكر امنيت ملي ناظر بر سياست دفاعي و خارجي كشورهاست و با مطالعه مقايسه‌اي اين نگرش‌ها، مي‌توان ضمن اشراف عيني و ادراك جنبه‌هاي كاربردي موضوع، مديريت ملي ديپلماسي دفاعي را سازگار با مقتضيات و رهنامه كشور سامان داد. اين مقاله به بررسي مقايسه‌اي ديپلماسي دفاعي در برخي كشورها و در نهايت، ترسيم سازه‌هاي مديريت اين حوزه در كشور با تفكيك مسيوليت‌ها و كنشگري‌هاي دخيل در اين فرايند، خواهد پرداخت.