بازسازي مفهومي نظريه بازدارندگي منطقه‌اي و طراحي الگوهاي آن بر اساس نظريه‌هاي چرخه قدرت و شبكه

بازدارندگي داراي سابقه طولاني، در تاريخ روابط بين‌الملل است، اما پس از جنگ جهاني دوم و با ساخت سلاح‌هاي تخريب جمعي، تبديل به يكي از مهم‌ترين نظريه‌هاي روابط بين‌الملل گرديد. اين نظريه فقط بر اساس الگوي نظم مسلط و براي حفظ چرخه قدرت در نظام بين‌الملل، توسط قدرت‌هاي بزرگ تعريف شده است. در حالي كه امنيت و بقاي ساير واحدها، از جمله قدرت‌هاي كوچك و همچنين قدرت‌هاي منطقه‌اي نيز به آن وابسته مي‌باشد. گستره اقدام راهبردي چنين كشورهايي به‌دليل محدوديت قدرت، محلي ومنطقه‌اي است، پس بازدارندگي منطقه‌اي اولويت نخست آنها محسوب مي‌شود، درحالي كه نظريه سنتي بازدارندگي به آن توجهي ندارد. در همين راستا، اولين هدف اين مقاله، رفع ناكارآمدي نظريه سنتي بازدارندگي است. مقاله حاضر با اين پرسش روبه‌رو است كه چه الگوهايي از بازدارندگي مي‌تواند براي چنين وضعيت‌هايي مطرح باشد و چگونه مي‌توان چنين الگوهايي را طراحي نمود. در پاسخ به اين پرسش، مقاله با بهره‌گيري از نظريه چرخه قدرت و شبكه، به بازتعريف و طراحي الگوهاي بازدارندگي منطقه‌اي مي‌پردازد.