شناسايي مولفه‌هاي همبستگي ملي در اقوام ايراني

از مهم‌ترين مسايل اجتماعي در امنيت ملي ج.ا.ايران، تنوع قومي است. به نظر مي‌رسد كه اين تنوع قومي مي‌تواند هم منبع چالش باشد و هم فرصت‌هايي را براي رشد و توسعه كشور فراهم ساخته و منبع قدرت محسوب شود. هر يك از قوميت ها به شكل بالقوه، ظرفيت قابل‌توجهي براي ادغام در مصالح ملي، مشاركت سياسي و حفظ و حراست از كشور دارند، بنابراين تهديدهاي مطرح شده در مورد گروه‌هاي قومي، بيشتر بر اثر مشكلات مديريتي بوده و مي‌توان با مديريت مناسب ارزش‌هاي ملي و توسعه عدالت بين‌قومي، اين تهديدها را برطرف ساخت. در اين پژوهش، ابتدا به روش اقدام‌پژوهي تاريخي و تفسيري، منابع بالقوه تعلق‌هاي ملي هفت قوم فارس، لر، بلوچ، تركمن، عرب، كُرد و آذري مورد شناسايي قرار گرفته و سپس با مراجعه به خبرگان و استفاده از فن (تكنيك) دلفي فازي، ضريب اهميت و تاثير اين مولفه‌ در بروز بحران قومي يا تسريع روند توسعه هم‌افزا و همگرا، بررسي شده است.