روحانيت انقلابي و نقش آن در هدايت سياسي جامعه در دهه ي چهارم انقلاب

The revolutionary clergy and their effect on the political leadership of the society in the fourty decade of the islamic revolution

نوشتار حاضر در راستاي كاوش دامنه دار چيستي نقش قشر موثر عظيمي از جامعه به عنوان نهاد روحانيت در حراست، هدايت، جلوگيري از ايجاد انحراف و تغيير و تحول در متن آن است. اساس كار به شيوه ي توصيفي و روش كتابخانه و آرشيوي و منابع مجازي الكترونيكي استوار مي باشد. با اين وجود اين نوشتار يك كار نيمه بنيادي و نيمه كاركردي تلقي مي شود. پيشنهاد نويسنده آن است كه تداوم فعاليت هدايتي روحانيت در مقاطع آينده نيازمند آسيب شناسي فراگير است تا كار برنامه ريزي به نحو بايسته تسهيل و ميسر گردد.

T his paper presents an attempt to explore the role of the clergy as a powerful section of the Iranian society in leading the revolution and keeping it against all possible deviations and revisionisms. The study is semi-foundational, semi-applied in nature and draws on library and online references. The writer suggests that the leadership of the clergy requires a thorough pathology if the leadership is going to successfully continue in the future.