بررسي كاركرد راوي اوّل شخص در امر روايتگري رمان دا

Function of the First-person Narrator in the Narration of The Da

دو ضمير «من» و «ما» راويتگر رمان دا هستند. اگرچه نويسنده اين داستان، چندان به شاخصه هاي از پيش تعيين‌شده انتخاب روايتگر اوّل شخص پايبند نيست و گهگاه زاويه ديد روايت را به ناگاه تغيير مي دهد، اما زاويه ديد راويِ اوّل شخص، تا پايان داستان، وجه غالب روايتگري است. راوي در رمان دا، گاه از حدّ فرديّت فراتر مي رود و از زاويه ديد راوي «داناي كلّ شخصي» به روايت مي پردازد تا چنين پنداشته شود كه راوي اوّل شخص، در بخش هايي از داستان به منظور انتقال صريح اطلاعات، به داناي كل استحاله مي يابد. از ميان روش هاي ارايه زاويه ديد، جريان سيّال ذهن بيش از هر چيز، منتقل كننده احساسات و هيجانات راوي است كه بدين ترتيب، اطلاعات لازم در اختيار خواننده قرار مي-گيرد.

The two pronouns "I" and "we" are the narrators in The Da. Although the writer of the دخرثم does not completely comply with the predetermined criteria of selecting the first-person point of view, and occasionally the point of view suddenly changes, the first-person narratorʹs point of view remains dominant to the end of the story. The narrator of the novel sometimes goes beyond its limits and aquires an omniscient point of view in order the reader thinks that the first–person narrator, in some parts of the story, has changed to an ominiscient one to convey clear information. From among different methods of viewing angle, more than anything else, the shifted stream of consciousness can convey the narratorʹs feelings and emotions and thus provides the reader with the necessary information